Job-sharing oznacza podzielenie stanowiska pracy. Jest to rodzaj pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, jednak daje on stronom stosunku pracy większe możliwości. Polega to na tym, iż stanowisko pracy pełnowymiarowej zostaje podzielone między dwóch lub więcej pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy. Pracownicy dzielący miejsce pracy wykonują pracę np. tylko w niektóre dni tygodnia. Wynagrodzenie przysługuje pracownikom proporcjonalnie do ich czasu pracy. Ta forma uelastycznienia może być sposobem na uniknięcie zwolnień, ale może być również szansą dla osób nie mogących podjąć zatrudnienia w pełnym wymiarze. Obecnie przeważającą większość zatrudnionych w tym systemie stanowią kobiety.

Polecamy eBook - Czas pracy w przykładach

Rozwiązanie to może odpowiadać indywidualnym potrzebom danej osoby. Pracodawca ma natomiast zapewnioną obsadę i ułatwioną organizację zastępstwa w przypadku nieobecności.
Jako cechy job sharingu w literaturze wymienia się:
-podział jednego pełnoetatowego miejsca pracy pomiędzy co najmniej dwóch
pracowników,
-podziału czasu pracy dokonują między sobą sami pracownicy,
-job sharing wprowadza się umową zawartą pomiędzy pracodawcą a danymi
pracownikami,
-pracownicy zwykle ponoszą wspólną odpowiedzialność za wykonanie zadań objętych
tym stanowiskiem pracy.

W Polskim prawie pracy nie ma regulacji odnoszącej się do job sharingu. Nie ma też jednak bezpośredniego zakazu stosowania takiego rozwiązania. W doktrynie prawa pracy spotyka się w zasadzie dwa odmienne stanowiska w kwestii dopuszczalności tej formy zatrudnienia. Przeciwnicy stosowania job sharingu zwracają uwagę na fakt iż jedną z cech stosunku pracy jest indywidualna odpowiedzialność materialna i porządkowa pracownika.

Zwolennicy stosowania job sharingu przyjmują iż sam brak zakazu zatrudnienia na tym samym stanowisku więcej niż jednego pracownika, oznacza dopuszczalność tego rozwiązania. Przyjmują oni jedynie iż konieczne jest szczegółowe uregulowanie kwestii związanych z wykonywaniem pracy na zasadach job sharingu. Wydaje się więc iż ta forma organizacji pracy może być zastosowany zgodnie z polskim prawem pracy, jednak bez zasady wspólnej odpowiedzialności pracowników. Przy stosowaniu job-sharingu podstawowym problemem jest kwestia organizacji pracy i podziału obowiązków na pracowników, którzy dzielą między siebie stanowisko pracy. Job sharing umożliwia pracownikom większa swobodę przy ustalaniu podziału pracy i czasu pracy, niż inne formy organizacji pracy. Należy zauważyć iż ta forma organizacji pracy może mieć zarówno zalety jak i wady.

Z punktu widzenia pracodawcy jako zalety zastosowania job sharingu podkreśla się niższe koszty, w związku z tym iż utrzymuje on jeden etat. Ponadto pracownicy są odpowiedzialni za rezultat wykonywanej pracy, co motywuje ich do lepszej pracy. Wyeliminowany zostaje również problem nieobecności pracownika, pracodawca jest pewny, że w momencie kiedy jeden z pracowników zachoruje, albo wyjedzie, drugi dopilnuje wykonania zadania. Dla pracowników korzyściami płynącymi z job sharingu jest przede wszystkim możliwość dostosowania wymiaru zatrudnienia i jego organizacji do własnych potrzeb. Daje to możliwość podjęcia pracy także pracownikom nie mogącym pozwolić sobie na pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bądź w typowej organizacji pracy.