Rozwiązanie umowy o prace w drodze zgodnego oświadczena woli jest przypadkiem najbardziej pożadanym z punktu widzenia nie tylko prawodawcy, ale przede wszystkim z punktu widzenia społecznych skutków oraz uwzględniającym interesy obu stron stosunku pracy. Ochrona insteresów pracowniczych idzie tu w parze z ochroną interesu pracodawcy. A raczej należy powiedzieć, że chroniony jest tu interes wspólny stron polegający na  jak najszybszym i bezkonfliktowym zakończeniu wiążącego je stosunku. Wszak instytucja ta umożliwia  rozwiązanie umowy z pominięciem obowiązujących terminów i okresów wypowiedzeń. Wola stron jest w tym wypadku najważniejsza.  Nie ulega wątpliwości, że jest to najprostszy sposób na rozwiązanie umowy o pracę, w praktyce dosyć często spotykany.

Część pracodawców wykorzystywała jednak tą instytucje w sposób niezgodny z prawem poprzez jednostronne wyznaczanie terminu zakończenia umowy.

Sąd Najwyższy w wyroku z 2 października 1990 roku wypowiedział się jednoznacznie na temat tego rodzaju praktyk stwierdzając, że:

“czynność taka jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego”

Niewątpliwie ochrona praw pracowników wymagała w tym aspekcie wyraźnej interpretacji, nie ze względu na szczególną zawiłość przepisów lecz raczej na brak świadomości ze strony pracowników.