Artykuł 41 kodeksu pracy wprowadza zakaz wypowiadania umów o pracę pracownikom znajdującym się na urlopie bez względu na rodzaj tego urlopu (urlop na żądanie, wypoczynkowy, okolicznościowy czy inny). Zakazem tym objęta jest także każda inna usprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy.  Jednakże wystapienie przyczyn wymienionych w art. 53 k.p , które uzasadniając wypowiedzenie umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika kończy okres ochronny. Dokonanie wypowiedzenia w okresie usprawiedliwione nieobecności pracownika czyni je bezskutecznym.

Wiele trudności interpretacyjnych dostarczała sytuacja , w której pracownik stawił się do pracy mimo choroby i otrzymał wypowiedzenie, a nastepnie dostarczył zwolnienie lekarskie poświadczające niezdolność do pracy w dniu otrzymania tegoż wypowiedzenia.  Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 marca 1993 roku, stwierdził że takie wypowiedzenie nie narusza art. 41 k.p.

Takie stanowisko Sądu Najwyższego spotkało się z krytyką. Jak bowiem słusznie zauważa I Jędrasik- Jankowska, okres wypowiedzenia, zgodnie z art. 111 k.c w związku z artkułem 300 k.p, zaczyna bieg dopiero następnego dnia po wręczeniu wypowiedzenia. Okres ochronny w przypadku dostarczenie zwolnienia lekarskiego w tym samym dniu, w którym pracownik otrzymał wypowiedzenie rozpoczyna się wcześniej niż bieg okresu wypowiedzenia.